غزل شمارهٔ ۲۱۹

به جز سکوت ز روشندلان نمی آید زبان شعله به کار بیان نمی آید ز سیل حادثه چشمم چنین که ترسیدست ز دیده دیدن ریگ روان نمی آید خدنگ آه شکارافکن است لیک چه سود که از هزار یکی بر نشان نمی آید به زلف او نیم آگه ز حال دل چه کنم خبر همیشه ز هندوستان نمی آید سری که افسر شاهی قسم به او نخورد به کار سجده آن آستان نمی آید جرس به راه طلب غیر ازین نمی گوید که هیچ کار ز آه و فغان نمی آید از آن دیار که سود سفر خطر باشد چو راه امن شود کاروان نمی آید ز مور لاف سلیمانی از چه برتابم ز من فروتنی از آسمان نمی آید هلاک چشم ادافهمیم که دریابد هر آن سخن که ز دل بر زبان نمی آید ز غمزه اش مطلب رخصت نظاره کلیم صلای سیر گل از باغبان نمی آید