غزل شمارهٔ ۲۱۸

در زنگبار خاطر من کار می کند هر صیقلی که آینه را تار می کند گر در بضاعت هنر آتش زند سپهر آن را حساب گرمی بازار می کند دارم بدل ز پرتو غم های روزگار عکسی که جانشینی زنگار می کند اعضا چنین که تحفه دردت به هم دهند آزار خار پا به جگر کار می کند در دل به پاسبانی نقد وفای تو هر داغ کار دیده بیدار می کند یوسف به نسیه کس نخرد در زمان ما دل آرزوی جوش خریدار می کند در سنگ خاره نیز اثر می کند سخن کوه از صدا همین سخن اظهار می کند برداشت بخت اگر زر هم سنگر قضا اندیشه کشیدن دیوار می کند اینجا کلیم دعوی خون را گواه نیست کی پادشه ز قتل کس انکار می کند