غزل شمارهٔ ۲۹

به هر منزل فزون دیدم ز هجران زاری دل را خوشا حال جرس فهمیده است آرام منزل را ز شوق دوست زان سان چشم حسرت بر قفا دارم که رو هم گر به راه آرم نمی بینم مقابل را چمن را غنچه نشکفته بسیار است می ترسم که در گلزار ایران هم نبینم شادمان دل را اسیر هندم و زین رفتن بی جا پشیمانم کجا خواهد رساندن پرفشانی مرغ بسمل را اگرچه هند گرداب است امان از وی نمی خواهم نگیرد دست استغنای من دامان ساحل را به امید صبوری از درش بار سفر بستم خورند آری به امید دوا زهر هلاهل را به ایران می رود نالان کلیم از شوق همراهان به پای دیگران همچون جرس طی کرده منزل را