غزل شمارهٔ ۲۹۱

نه ز می هرجا تنک ظرفی که برد از پا فتاد آنکه لاف پهلوانی زد هم از صهبا فتاد گردباد از سیر صحرا پای در دامن کشید نوبت هامون نوردی تا با شک ما فتاد گریه نبود دیده ام گر دجله افشانی کند کآب در چشمم ز دود آتش سودا فتاد تا دم آخر بود سر در هوا مانند شمع دیده هرکس که بر آن قامت زیبا فتاد می دهد ز آشفتگی درس سیه روزی ز ما زلف او با این پریشانی چه خوش انشا فتاد عندلیب آن گلستانم که بندد باغبان دیده را هر گه نقاب از چهره گل ها فتاد هرکه در راه طلب خو کرد با آوارگی گر به سان شمع یک جا شد مقیم از پا فتاد از کمال اتحاد حسن و عشق آخر کلیم هر گره کز زلف او وا شد به کار ما فتاد