غزل شمارهٔ ۳۴

ترک چشمت می کند آماج گه محراب را ما طمع داریم ازو دل جویی احباب را با ستمکاران گیتی بد نمی گردد سپهر عید قربان است دایم خانه قصاب را منزل نزدیک تر دارد خطر هم بیشتر می دهد دوری ساحل مژده نایاب را عاقلان را با خم زنجیر زلفت همسری است یاد می گیرند ار دیوانه ها آداب را بر ستمگر بیشتر دارد اثر تیغ ستم عمر کوتاه از تعدی می شود سیلاب را گر سواد زلف چندی دیرتر روشن شود مصحف رویت نمی خواهد زخط اعراب را زخم تیغت قبله دل ها است چسبان تر خوش است ابروان پیوسته می باید بلی محراب را چون هدف ما یک طرف تا چند و خلقی یک طرف کوه از یک تیغ می نالد بنازم تاب را یک سبب پیدا نکرد از بهر ناکامی خویش گرچه بر هم زد کلیم این عالم اسباب را