غزل شمارهٔ ۳۴ - ملال محبت

گاهی گر از ملال محبت بخوانمت دوری چنان مکن که به شیون برانمت چون آه من به راه کدورت مرو که اشک پیک شفاعتی ست که از پی دوانمت تو گوهر سرشکی و دردانه صفا مژگان فشانمت که به دامن نشانمت سرو بلند من که به دادم نمی رسی دستم اگر رسد به خدا می رسانمت پیوند جان جداشدنی نیست ماه من تن نیستی که جان دهم و وارهانمت ماتم سرای عشق به آتش چه می کشی فردا به خاک سوختگان می کشانمت دست نوازشی به سر و گوش من بکش سازی شدی که شور و نوایی بخوانمت تو ترک آبخورد محبت نمی کنی اینقدر بی حقوق هم ای دل ندانمت ای غنچه گلی که لب از خنده بسته ای بازآ که چون صبا به دمی بشکفانمت یک شب به رغم صبح به زندان من بتاب تا من به رغم شمع سر و جان فشانمت چوپان دشت عشقم و نای غزل به لب دارم غزال چشم سیه می چرانمت لبخند کن معاوضه با جان شهریار تا من به شوق این دهم و آن ستانمت