غزل شمارهٔ ۳۸۶

مرد حق بین که بلا را ز خدا می بیند تیغ را بر سر خود بال هما می بیند دیده را میل کشی چون دگران سرمه کشند گر بدانی نظربسته چه ها می بیند زنگ می خواهد از آیینه نظر چون تنگست ای بسا دیده که تن را به قبا می بیند عالمی را که کتابست به حق راهنما کعبه دارد هوس و قبله نما می بیند بخت ما در شب زلف تو دمی خواب نکرد این قدر خواب پریشان ز کجا می بیند نیست بی قدر کسی در نظر تنگ جهان خاک را دسته گل بر سر ما می بیند دیده بستن ز جهان فیض و گشایش دارد چون گدا کور شود برگ و نوا می بیند هر کرا دیده نبندند ز کویت نبرند پیش پا گرچه نبیند به قفا می بیند تیره گردید کلیم آینه زانوی من بس که در گوشه غم روی مرا می بیند