غزل شمارهٔ ۴۱۷

جذبه ای خواهم که از خود نیز روگردان شوم هرکجا آیینه ای پیدا شود پنهان شوم رنگ آبادی ندارم خانه بی صاحبم گر خریدارم شود سیلاب آبادان شوم قرض دار روزگارم خاطرم زان شاد نیست چون حباب ار وام هستی پس دهم خندان شوم ناوک بیداد دوران را نشان باید شدن آنچنان مگذارم ای غم از نظر پنهان شوم تا به کی باید به خلقی مختلف یک رنگ زیست یک نفس آیینه گردم یک زمان سوهان شوم کسر حرمت بار می آرد شکستن نان خلق عزتم گردد طفیلی هرکجا مهمان شوم قدرتم غالب حریفی را نمی داند که چیست صد تعدی می کشم از حسن اگر طوفان شوم هم کهن شد هم مکرر جامه ناموس و ننگ گر دلم خواهد لباسی نو کنم عریان شوم خواهم از روی تنگ دادن به تاراجش کلیم فی المثل گر پاسبان چشمه حیوان شوم