غزل شمارهٔ ۴۲۳

اشک غمازست خون در گریه داخل کرده ام عکس تا ظاهر نگردد آب را گل کرده ام رفتم از کوی تو چون شخصی که سیلابش برد ترک جان را بیشتر از طی منزل کرده ام آنچنان کز اشتیاق دانه مرغ آید به دام من ز شوق ناله خود را در سلاسل کرده ام حرف بیدادش به ناخن می کنم بر چهره لیک چشم تا بر هم زنم از گریه باطل کرده ام چون گلوی مرغ بسمل خون رود از نامه ام آری آری شرح خون پالایی دل کرده ام یارب این ره کی به پایان می رسد چون ضعف من همچو نقش پای در گامی دو منزل کرده ام تا کسی بر لب نیارد دعوی خون کلیم خون فرزندان خود را وقف قایل کرده ام