غزل شمارهٔ ۴۳۵

با که گویم آنچه زان نخل تمنا دیده ام زان قد آشوب قیامت را دو بالا دیده ام حالی من شد که در هر حال باید شاد زیست قهقهه کبک دری را در قفس تا دیده ام فاخته آن روز تا شب گشته بر گرد سرم گر شبی در خواب سو قامتش را دیده ام در رهایی تلاشم گرچه سیلابم برد تا صلاح کار خود را در مدارا دیده ام جرم چشم عیب بین خویشتن دانسته ام هر قدر ناخوش که از ابنای دنیا دیده ام نخوتی دارد قناعت حیف کان نقص منست خویش را تا قانعم همسر به دریا دیده ام کار خود هرجا که محکم کرده دهر بی تمیز مرغ را زنجیر جای رشته بر پا دیده ام در قفس یک سال می باید به سر بردن کلیم دل گشایی گر همه یک دم ز صحرا دیده ام