غزل شمارهٔ ۴۸

نوبهار آمد دگر دنیا خوش و دل ها خوش است خانه در رهن شراب اولی است تا صحرا خوش است در میان نیک و بد زین بیشتر هم فرق نیست گل به سر گر می پسندی خار هم در پا خوش است سربه سر عمرش به تلخی هیچکس چون من نرفت روز بر پروانه گر بد بگذرد شب ها خوش است حسن مستغنی است اما عشق می گوید بلند خاطر خورشید از سرگرمی حربا خوش است می کند زنجیر کار و سبزه آب روان ایدل از زندان خود بیرون نیا جا خوش است هیچ منظوری به بزم می کشان چون شیشه نیست عالم آب است اینجا سبزه مینا خوش است پر تنک ظرف است مینا هرزه خند افتاده جام بد حریفانند ایشان می کشی تنها خوش است نام خود را رخصت سیر جهان بهر چه داد گر به کنج عزلت خود خاطر عنقا خوش است تا ازین خون گرم تر گردند غمخواران کلیم گاه گاه از دوستداران شکوه بی جا خوش است