غزل شمارهٔ ۴۹۴

تا نفرسود است پا بیراهه پیما می شوم می گذارم پا به راه آن دم که بی پا می شوم صورت از دیوار می خواهد که سنگ آرد برون با چنین دیوانگی هرجا که پیدا می شوم آتش ناکامی دوران نمی سوزد مرا بیشتر دل سرد از اوضاع دنیا می شوم موجم و دریای هستی سر به سر جای منست نیستم بی خانمان هرچند بی جا می شوم باده آب جزو ناری می شود در طینتم وقت هشیاری چو آتش بی محابا می شوم ساز بی آهنگم و یکسر نوایم خارج است گر نوازش یابم از ایام رسوا می شوم می کنم بی تابی خود را تماشا بیشتر روبه رو هرگه به آن آیینه سیما می شوم کس نمی داند که چون پروانه مأوایم کجاست شمع حسنی هرکجا افروخت پیدا می شوم عزت دیوانه ها در شهر کمتر شد کلیم چند روزی می روم مجنون صحرا می شوم