غزل شمارهٔ ۵۶۸

چنان دل کند می باید ازین تنگ آشیان باشی که خود را در قفس دانی اگر در گلستان باشی دلا زین همرهان کارت به جایی می رسد آخر که منت دار از همراهی ریگ روان باشی به ترک مقصد ار ممنون خود باشی از آن بهتر که بهر کامیابی شرمسار آسمان باشی قباحت فهم باش و دعوی علم فلاطون کن به است او عیب دیدن گر تو خود را عیب دان باشی اگر در خاکساری کاملی در صدر جا داری چو نقش پا اگر چه خانه زاد آستان باشی جهان را می توان تسخیر کرد از تیغ استغنا گلستان سربه سر از توست گر بی آشیان باشی به دل صد آرزو داری به دوران سازگاری کن چو گلچینی همان به کآشنای باغبان باشی هنر دربار اگر داری مترس از کم خریداری کسادی را به خود خوش کن به قیمت چون گران باشی به فتوای قناعت روزه همت شود باطل ز قوت کامی ار انگشت حسرت در دهان باشی نفاق دوستداران بین که کس گر دشمن خود را دعای بد کند گوید به کام دوستان باشی کلیم آمد بهار از باده ات سرخوش چنان خواهم که در صحن چمن افتاده چون برگ خزان باشی