غزل شمارهٔ ۷۸

به ملک حسن که فیضی ز آشنایی نیست در آشنایی خورشید روشنایی نیست هر آنچه رفت ز دستم برون ز دل هم رفت میان دست و دلم چون صدف جدایی نیست غبار خاطرم از شش جهت گرفته فرو چو اخگرم سر و پروای خودنمایی نیست به کشوری که فتد عکس تیره روزی ما ز آب و آینه امید روشنایی نیست مرا که شیوه افتادگی هنر باشد شکست نفس بجز عیب خودستایی نیست ز درد فقر دلا غیرتی اگر داری مخواه مرگ که خواهش بجز گدایی نیست به اضطراب گرفتارم آنقدر که قفس شکسته است و مرا فرصت رهایی نیست چو پا ز آبله پوشیده ای برو بنشین که ناقص است سلوک ار برهنه پایی نیست که را کلیم ستودم که بر سپهر نرفت هزار حیف که پروای خودستایی نیست