غزل شمارهٔ ۷۹

یک شهر سنگدل را یک سخت جان بس است جایی که صد خدنگ بود یک نشان بس است زلفت هزار حلقه کمان را چه می کند گر صید دل مراد بود یک کمان بس است دل زان تست بر سر جان گر سخن بود قسمت کنیم با تو مرا نیم جان بس است گمراه آنکه پیرو ارباب عادت است خضر ره تو ماند ازین کاروان بس است با دهر جنگ شیشه به سنگ آزمودن است با روزگار صلح کن این امتحان بس است گر نیک بنگریم غبار وجود ما از بهر چشم بستن این خاکدان بس است در پیش سرفکندن نرگس اشاره ای است یعنی دگر نظاره این بوستان بس است بند دگر به پای دلت از وطن منه بیرون نرفتن از قفس آشیان بس است خواهد گسیخت رشته طاقت ز پیچ و تاب دیگر کلیم آرزوی آن میان بس است