غزل شمارهٔ ۸۳

جز از غبار مذلت دلم جلا نگرفت به خاک تا نفتاد این گهر صفا نگرفت ز دستبرد حوادث گریخت یک سر تیر هدف به دشت بلا نیز جای ما نگرفت رمیده اند چنان از خط هواداران که زلف جانب رخساره ترا نگرفت شکار نعمت دنیا نمی شود قانع بلی ز دانه فشانی کسی هما نگرفت ز کینه جویی ما دشمنان ملول شدند ولی هنوز دل دوست از جفا نگرفت ز عشق رنگ نداری به دوست رو منما سرشک اگر ز رخت رنگ کهربا نگرفت به راه فقر و فنا منت از کسی داریم که گر ز پای فتادیم دست ما نگرفت اصول رقص سپند از نهاد او مطلب کسی کز آبله اخگر به زیر پا نگرفت کلیم یک ره از آن شوخ زود سیر بپرس وفا چه کرد که در خاطر تو جا نگرفت