غزل شمارهٔ ۸۴

به زخم تیر جفا مرهم عتاب چراست نمک به روی نمک بر دل کباب چراست فلک به تشنه لبان قطره را شمرده دهد به عاشقان کرم اشک بی حساب چراست تمام نسل بزرگان اگر نکو باشند ز بحر زاده تنک ظرفی حباب چراست ز ذوق فقر و فنا بی خبر چه می داند که جغد معتکف خانه خراب چراست تو در کنار کسی در نیامدی به خیال کمر همیشه در آغوش پیچ و تاب چراست شبی است عمر طبیعی چو شمع عاشق را به قتل سوختگان پس ترا شتاب چراست گزک ضرور نباشد شراب غفلت را دلت بر آتش حرص اینقدر کباب چراست کلیم مرغ دل بال و پر شکسته ما همیشه در قفس از چنگل عقاب چراست