غزل شمارهٔ ۹
ک کلیم
0
Altın Yaprak
بگذاشتم به هم بد و نیک زمانه را
آزاده ام نه دام شناسم نه دانه را
سرمای سرد مهری گل بود در چمن
آتش زدیم خار و خس آشیانه را
کنج قفس به ایمنی او بهشت نیست
بی دام دیده ایم ازین گوشه دانه را
از حلقه های زلف تو داغم که می دهند
انگشتر سلیمان انگشت شانه را
تیر مراد من به هدف برنمی خورد
در خانه کمان بنهم گر نشانه را
خواهم اگر ز گوشه عزلت برون روم
گم می کنم ز نابلدی راه خانه را
در کوی یار سر بنه و خود برو کلیم
با خود مبر امانت این آستانه را
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş