غزل شمارهٔ ۹

آخر ز فقر بر سر دنیا زدیم پا خلقی به جاه تکیه زد و ما زدیم پا فرقی نداشت عز ت و خو اری در این بساط بیدار شد غنا به طمع تا زدیم پا از اصل دور ماند جهانی به ذوق فرع ما هم یک آبگینه به خارا زدیم پا عمری ست طعمه خوار هجوم ندامتیم یارب چرا چو موج به دریا زدیم پا زین مشت پر که رهزن آرام کس مباد بر آشیان الفت عنقا زدیم پا قدر شکست دل نشناسی ستمکشی ست ما بی خبر به ریزه مینا زدیم پا طی شد به وهم عمر چه دنیا چه آخرت زین یک نفس تپش به کجاها زدیم پا مژگان بسته سیر دو عالم خیال داشت از شوخی نگه به تماشا زدیم پا شرم سجود او عرقی چند ساز کرد کز جبهه سودنی به ثریا زدیم پا واماندگی چو موج گهر بی غنا نبود بر عالمی ز آبله پا زدیم پا چون اشک شمع در قدم عجز داشتیم لغزیدنی که بر همه اعضا زدیم پا بیدل ز بس سراسر این دشت کلفت است جز گرد برنخاست به هرجا زدیم پا