شمارهٔ ۱۲۷

ک کمال‌الدین اسماعیل
0 Altın Yaprak
ای بتو چشم نکویی روشن وی ز تو خانۀ دلها گلشن بسته ام در سر زلفین تو دل مشکن آن زلف و دلم را مشکن هر سیاهی که رخت با من کرد اندر آمدش همه پیرامن خط خود بر رخ خوب تو نوشت حسن چون دیدش وجهی روشن درکشی دامن ازین چشم پر آب تا نخوانند تو را تردامن چه زنی آتش در خرمن من که زد آتش دل من در خرمن خوش درآمد خطت ای جان, چه شود گر درآیی تو چو خطت با من تا تخلص کنم از وصف رخت بثنای سر احرار زمن فخر دین صاحب عادل که مدام دشمنش باد به کام دشمن

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.