شمارهٔ ۴

گل رخت به باغ در فکندست وز چهره نقاب بر فکندست بر راه صبا ز شکل غنچه صد صرۀ پر ز زر فکندست اسباب نشاط و عیش عالم نوروز به یک دگر فکندست شد تشنه بخون لاله سوسن زین روی زبان به در فکندست چون نافه مشک نارسیده لاله همه کوه و در فکندست آمیخته خون و مشک با هم بی قیمت و بی خطر فکندست آهوی رمیده گویی آنرا از ترس برهگذر فکندست آب دهن سحاب نرگس در دیده بی بصر فکندست بلبل ز قدوم گل در اطراف آوازۀ شور و شر فکندست از آب سنان کشیده سوسن وز آتش گل سپر فکندست ز اندیشه به خویشتن فرو شد تا بر رخ گل نظر فکندست گویی همه شب شراب خوردست نرگس که چو مست سرفکندست نی نی که ز شرم چشم یارم خود را بخراب در فکندست