Çın Çın Şafak

Kurak bir çığlıktı; adamın her sabah uykusunu yatakta bırakarak karısını, gecesini, sıcaklığını rüyalarını ve spermlerini bırakarak yatakta sabahı koltuk altına veren. Sabahları inatla başlayan akşamlara varmak bilmeyen kan ter bir yorgunluğun kurşun dolu hikayesiydi adam. Gökyüzü iklimlerin kulu, şafak katliamlara en yakışan vakitti. Adamın adımları nakaratıydı söylediği türkünün. Duvarlara dokunsa yıkılacaktı duvarlar. Camlara baksa kör olacaktı. Hiç bilmedi yaşamak nedir diye düşünmeyi hiç bilmediği gibi ağlamayı. Ona sorsan açlığının suçlusu zamansız yırtılan ayakkabısıydı ve çok pahalı olan pazar Karısının elini tuta tuta değil balyozu tuta tuta terliyordu elleri ve ter kokarak yiyordu ekmeğini öğleleri sorsan en çok ter kokusu benzerdi ekmeğin, güllerin ve karısının kokusuna. Taş kırmaya geldi dünyaya. Payına bir taş düştü sadece bütün taşlarından dünyanın. Yokluğu hiç hissedilmedi katliamlı şafaklarında sokakların ama belliydi karısının yüzünde o’nun olmadığı her gecenin izi