Gece Karanlıktı

1 gece karanlıktı senden ayrılma zamanım yaklaşan bir yalnızlıktı henüz yakın konuşuyorduk tebessüm dudaklarında ayrılık öfkesi gözlerimdeydi yinede karanfil sundum sana sen ürkek dudaklarınla uçurdun hüznü gövdenden belkide duygularım dağdan ılık iniyordu ürkek ve titrektin ben üşümüyordum sana olan sevgim bütün zamanlardanda öteydi ama talan edilmiş bir aşkın ortasındayım yani kanlı bir hüzünle taşıyorum seni omuzlarımda 2 sonra ay çıksa da uçsak deli rüzgârlarla gök-bulutlarının arkasına diyorduk ikimiz: içimizden baktık ki ay tutuldu kar da yoktu kuş sesleri deniz kokusu karanlık ve yitip giden bir hayatın çelik gözlerindeydik sonra denizde gölgelendi yağan iklimsiz bir yağmurdu: tam üstümüzde umutla ve şifresiz baktım gözlerine: kirpiklerin ıslak dudakların öpülesiydi o an bir kitap olsaydı yanımda birer birer yırtıp atardım bildiklerimi sonra seni denizi olmayan bir dünyaya yerçekimsiz bir sevdaya götürürdüm ve tanıklık etmesi için bütün yıldızları ayağına indirirdim bildiğim bütün kaygıları elimin tersiyle yırtılmış sayfalara gömerdim ve zulamda sakladığım bütün derinlik sözlerini o an kalbime atardım belkide kanıyordu yüreğin ama inan ki okşardım seni 3 gece karanlıktı baktık ki ay tutuldu gördüğüm sen değildin yüzü buluta batmış bir deniz gibiydin akmaya hazır yaşlar vardı gözlerinde bense patlamaya hazır bir atom olmalıydım kendim olmadan ayrılacaktım senden ama bulutlara gizledim kendimi ki yüzün gülüyordu oysa sevişmenin tam vaktiydi