شمارهٔ ۱۴۸

وقت آن است که از خانه به میخانه روم مست و مخمور و پراکنده و دیوانه روم بر در بارگه پیر مغان مست و خراب نروم ور بروم عاقل و فرزانه روم در دلم هست که روزی به بر مفتی شهر خرقه انداخته با ساغر و پیمانه روم گو مکن شنعت ما مغ بچه باده فروش من نه آنم که ز میخانه به افسانه روم نوبهار است و چمن غیرت گلزار بهشت ساقیا دور تو یک جام که مستانه روم بلبل زمزمه سنجم من و در محفل گل شمع سان سوزم و با حالت پروانه روم دیده ام حلقه زنجیر پری رویان را که چو دیوانه سراسیمه به ویرانه روم یارب این طرفه حدیثی است که بر درگه دوست آشنا آمده بودم من و بیگانه روم