شمارهٔ ۱۵

هر آن مرغی که می بندند در گلزار بالش را چه می دانند مرغانی که آزادند حالش را من آن مرغم که صیاد جفاکیشم به صد حسرت کشد در خاک و خونم زار و نندیشد مآلش را به گلزاری مرا دادند رخصت در پرافشانی که سوزد هر سحرگه سوزش هجران نهالش را به بیداری شود بی شبهه از صورتگری غافل اگر در خواب خوش بیند شبی مانی خیالش را بنازم عرصه گاه عشق کانجا سالخوردانش نیازارند و ناز آرند طفل خردسالش را زلال زندگانی در لب ساقی بود یا رب خوش آن خضر مبارک پی که می نوشد زلالش را تو افسر ذره ناچیز و خورشید است آن دلبر نخست از خویشتن بگذر اگر جویی وصالش را