شمارهٔ ۱۸۵
ا افسر کرمانی
0
Altın Yaprak
یار ما برماه از عنبر نقاب انداخته
ماه ما سنبل به روی آفتاب انداخته
گر جهان در جام جم پیدا مهم از لعل لب
یک جهان یاقوت در جام شراب انداخته
از لب چون سلسبیلش سوخت جانم ای عجب
طرح آتش را ز افسون اندر آب انداخته
ای بسا دل ها که دارد پیچ و تاب از آن دو زلف
نه همین جان مرا در پیچ و تاب انداخته
کوه صبر من از آن موی میان در التهاب
کوه را مویی عجب در اضطراب انداخته
اوج دانش را عقابانیم اسیر زاغ زلف
زاغ را بین پنجه در جان عقاب انداخته
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş