شمارهٔ ۱۸۵

هر جا ز سر گذشت خود افسانه بسته ایم بندی به پای عاقل و دیوانه بسته ایم مشتاق یک نظاره دیدار آشناست چشمی که از عنایت بیگانه بسته ایم خون خورده ایم در عوض باده هم چو شیر تا ره به خصم خویش دلیرانه بسته ایم در ملک فقر با غم یاجوج حرص نیست سدی ست با همت شاهانه بسته ایم در جست وجوی دل که همان خانه خداست احرام کعبه در ره می خانه بسته ایم سیمای شمع در دل شب خوش نماتر است ما دل به زلف یار حکیمانه بسته ایم خواهش کجا به جذبه معشوق می رسد تهمت به عشق بازی پروانه بسته ایم با التفات ساقی و احسان می فروش پیمان به دست یاری پیمانه بسته ایم مجذوب باده نوش که ماییم و یک امید آن هم به التفات کریمانه بسته ایم