شمارهٔ ۵

در پیرهن ای ماه نهفتی بدنی را و آکنده ای ای سرو به گل پیرهنی را جز سیم بناگوش تو در زلف معنبر پرورده مگر سایه سنبل سمنی را نفروزد اگر پرتو روی تو به گلشن گلشن ندهد رونق بیت الحزنی را در باغ اگر بی تو کنم لاله به دامان برقی است ز دوزخ که بسوزد کفنی را بیچاره دلم در صف مژگان تو مجروح گرد آمده در معرکه یک فوج تنی را کی زنده جاوید شود از کف آبی گر خضر ببوسد لب شیرین دهنی را جز خال سیاهی نبود بر دل گردون گر ماه ببیند رخ سیمین بدنی را داند که چرا پاره کنم پیرهن از درد دستی که دریده ست ز غم پیرهنی را آن گوش که از صحبت دلدار بود کر گوشی است که نشنیده ز افسر سخنی را