شمارهٔ ۷۱

ای خوش آن دیده که از اشک نگاری دارد خوش تر آن دیده که با روی تو کاری دارد هر نفس می شود آشفته ز بیداد نسیم دل که در چنبر زلف تو قراری دارد روی و موی تو بود روز و شب مشتاقان عالم عشق عجب لیل و نهاری دارد غالب آن است که تسخیر کند هفت اقلیم هر غلامی که چنین شاه سواری دارد دل اسیر است در آن زلف نکو دارش از آنک هر اسیری سر و سامان و دیاری دارد نشود تا نبری رنج فراق از پی وصل چیدن گل به چمن زحمت خاری دارد با وجودت چه کنم گر نکشم جور رقیب نشیه باده ز پی رنج خماری دارد من اگر عاشق روی تو شدم خرده مگیر شمع و پروانه و گل نیز هزاری دارد هرکه او شاهد مستانه ما دید بگفت افسر بی سر و پا طرفه نگاری دارد