شمارهٔ ۸۳

به هر محفل که شمعی زآتش پروانه می سوزد ز حسرت بس دل دیوانه و فرزانه می سوزد شب هجران خیالش زد چنان بر خرمنم آتش که برق شعله ام هم شمع و هم پروانه می سوزد در این ویرانه آن دیوانه آتش نهادم من که هرشب از شرار ناله ام ویرانه می سوزد چنانم از جگر آتش برون آید که بر ساغر نهم گر لعل لب هم باده هم پیمانه می سوزد خیالت بر من دیوانه در ویرانه برق آسا شراری زد که هم ویرانه هم دیوانه می سوزد شدم در بزم هر آتش پرست افسانه عشقت چو خرمن پیکرم از برق آن افسانه می سوزد نه من پروانه سان هردم زنم آتش به بال و پر که از سودای عشقت شمع در کاشانه می سوزد چنان از عشق سوزد افسرا جانانه ام پیکر که پنداری تو برق آشنا بیگانه می سوزد