غزل شمارهٔ ۱۴۲
خ خاقانی شروانی
0
Altın Yaprak
سخن با او به مویی درنگیرد
وفا از هیچ رویی درنگیرد
زبانم موی شد ز آوردن عذر
چه عذر آرم که مویی درنگیرد
غلامش خواستم بودن دلم گفت
که این دم با چون اویی درنگیرد
چه جویی مهر کین جویی که با او
حدیث مهرجویی درنگیرد
بر آن رخ اعتمادش هست چندانک
چراغ از هیچ گویی درنگیرد
ازین رنگین سخن خاقانیا بس
که با او رنگ جویی درنگیرد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş