غزل شمارهٔ ۱۹۸

فتاده ام به طلسم کشاکش تقدیر نه گرد خانه به دوشم نه خاک دامن گیر دل رمیده و شوق بهانه خود دارم که دیده است دو دیوانه را به یک زنجیر چه طرف ها که نبستم ز رهنمایی دل دلیل رهزن من مست خواب و راه خطیر خدا زیارت فتراک دل نصیب کناد رمیده خاطرم از دام راه بی تاثیر نفس کشیدن مرغ اسیر پرواز است مباد صید رهایی شوی ز دام صفیر دلی که بال و پری در هوای خاک بزد ندید خواب شکفتن چو غنچه تصویر ز سینه تا به لب آیین نیشتر دارم حدیث از جگر پاره می کنم تفسیر تو کز تفحص عنقا غبار خواهی شد چرا غزال قناعت نمی کنی تسخیر ز فیض دولت بیدار دیده می خواهم که صبح را دهم از گریه توشه شب گیر تو خاقنی که به تاراج امتحان رفتی ز گرد کوره وارستگی طلب اکسیر