غزل شمارهٔ ۱۹۷

سرهای سراندازان در پای تو اولی تر در سینه جان بازان سودای تو اولی تر ای جان همه عالم ریحان همه عالم سلطان همه عالم مولای تو اولی تر ای داور مهجوران جان داروی رنجوران صبر همه مستوران رسوای تو اولی تر خواهی که کشی یاری آن یار منم آری گر کشتنی ام باری در پای تو اولی تر خرم ترم آنگه بین از خوی توام غمگین کز هرچه کند تسکین صفرای تو اولی تر دل کز همه درماند جان بر سرت افشاند چون جای تو او داند او جای تو اولی تر رای تو به کین توزی دارد سر جان سوزی چون نیست لبت روزی هم رای تو اولی تر تا تو به پری مانی شیدای توام دانی یک شهر چو خاقانی شیدای تو اولی تر