غزل شمارهٔ ۲۲۱

گر به عیار کسان از همه کس کمتریم هیچ کسان را به نقد از همه محرم تریم گر به امیدی که هست دولتیان خرم اند ما به قبولی که نیست از همه خرم تریم گر تو به کوی مراد راه مسلم روی ما به سر کوی عجز از تو مسلم تریم صاف طرب شرب توست چون که فراهم نه ای دردی غم قوت ماست وز تو فراهم تریم غصه تلخ از درون خنده شیرین زنیم روی ترش چون کنیم نز گل تر کمتریم گر تو چو بلعم به زهد لاف کرامت زنی ما ز سگی دم زنیم وز تو مکرم تریم خرمن عمر ای دریغ رفت به باد محال در خوی خجلت ز عمر از مژه پرنم تریم گرچه بهین عمر شد روز به پیشین رسید راست چو صبح پسین از همه خوشدم تریم گفتی خاقانیا کز غم تو بی غمیم گر تو ز ما بی غمی ما ز تو بی غم تریم