غزل شمارهٔ ۲۷۹

رخش حسن ای جان شگرفی را به میدان درفکن گوی کن سرها و گوها را به چوگان درفکن عشق را گه تاج ساز و بر سر عشاق نه زلف را گه طوق کن در حلق مردان درفکن عالمی از عشقت ای بت سنگ بر سر می زنند زینهار ای سیم گون گوی گریبان درفکن نیکوان خلد بالای سرت نظاره اند یک نظر بنمای و آشوبی در ایشان درفکن تن که باشد تا به خون او کنی آلوده تیغ زور با عقل آزمای و پنجه با جان درفکن کفر و ایمان را به هم صلح است خیز از زلف و رخ فتنه ای ساز و میان کفر و ایمان درفکن آخر ای خورشید خوبان مر تو را رخصت که داد کز خراسان اندر آ شوری به شروان درفکن شاید ار سرنامه وصل تو نام دیگر است مردمی کن نام خاقانی به پایان درفکن