غزل شمارهٔ ۲۹۵
خ خاقانی شروانی
0
Altın Yaprak
سینه پر آتشم چو میغ از تو
چهره پر گوهرم چو تیغ از تو
روز عمرم بدی که چون رفتی
حاصلی نیست جز دریغ از تو
ماتم عمر رفته خواهم داشت
زان سیه جامه ام چو میغ از تو
رصد عشق تو جهان بگرفت
چون تمنا کنم گریغ از تو
وه چه سنگی که خون خاقانی
ریختی نامده دریغ از تو
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş