غزل شمارهٔ ۲۹۶

شد آبروی عاشقان از خوی آتش ناک تو بنشین و بنشان باد خویش ای جان عاشق خاک تو بس کن ز شور انگیختن وز خون ناحق ریختن کز بس شکار آویختن فرسوده شد فتراک تو ای قدر ایمان کم شده زان زلف سر در هم شده وی قد خوبان خم شده پیش قد چالاک تو بردی دل من ناگهان کردی به زلف اندر نهان روزی نگفتی کای فلان اینک دل غم ناک تو ای اسب هجر انگیخته نوشم به زهر آمیخته روزم به شب بگریخته زان غمزه بی باک تو مرغان و ماهی در وطن آسوده اند الا که من بر من جهانی مرد و زن بخشوده اند الا که تو دل گم شد از من بی سبب برکن چراغ و دل طلب چون یافتی بگشای لب کاینک دل صد چاک تو دل خستگان را بی طلب تریاک ها بخشی ز لب محروم چون ماند ای عجب خاقانی از تریاک تو