غزل شمارهٔ ۳۱۴

ای چشم پر خمارت دلها فگار کرده وی زلف مشک بارت جان ها شکار کرده از روی همچو حورت صحرا چو خلد گشته وز آه عاشقانت دریا بخار کرده یک وعده در دو ماهم داده که می بیایم چاکر به انتظارت دو چشم چار کرده مژگان پر ز کینت در غم فکنده دل را لب های شکرینت غم خوش گوار کرده زان زلف اژدهاوش نیشی زده چو کژدم هرگز که دید کژدم بر شکل مار کرده دل را کمند زلفت از من کشان ببرده در پیچ عنبرینت آن را فسار کرده از سینه و دو دیده رفت این دل رمیده در زلف بی قرارت شب ها قرار کرده پشت در تو هر شب خاقانی از هوایت دو چشم نرگسین را خونابه بار کرده