غزل شمارهٔ ۳۲۲

ای دل ای دل هلاک تن کردی بس کن ای دل که کار من کردی سر من زان جهان همی آید که ره جان به پای تن کردی از سگان کی به زهره شیر که شکار آهوی ختن کردی شب مهتاب چون به سر بازی قصد خورشید غمزه زن کردی در شبستان آفتاب شدی آه من آسمان شکن کردی گر سلیمان نه ای به دیودلی در پری خانه چون وطن کردی لاجرم بهر یک شبه طربت برگ صد سالم از حزن کردی تویی آن مرغ کآتش آوردی خود به خود قصد سوختن کردی تیشه در بیشه بلا بردی هر سر شاخ بابزن کردی دانه دست پایدام تو گشت از که نالی که خویشتن کردی ای چو زنبور کلبه قصاب که سر اندر سر دهن کردی سخن اندر زر است خاقانی تو همه تکیه بر سخن کردی