غزل شمارهٔ ۳۸۱

عتاب رنگ به من نامه ای فرستادی مرا به پرده تشریف راه نو دادی صحیفه های معانی نوشتی و سر آن به دست مهر ببستی و مهر بنهادی چو نقش عارض و زلف تو نوک خامه تو نمود بر ورق روز از شب استادی مرا نمودی که ای پای بست محنت ما به غم مباش که ما را هنوز بر یادی مترس اگرچه به صد درد و بند بسته شدی کنون که بنده مایی ز هر غم آزادی از آن زمان که بدیدم نگار خامه تو نگار نامه من گشت نامت از شادی ز لطف ها که نمودی گمان برم که همی در بهشت بر اهل نیاز بگشادی ز فصل ها که نوشتی یقین شدم که همی دم مسیح بر مردگان فرستادی دلی که از غم غربت چو دیر بود خراب به روزگار تو چون کعبه شد به آبادی ز رغم آنکه مرا در غم تو طعنه زنند غم تو شادی من شد که شادمان بادی