شمارهٔ ۲۳۹

هر خشک و تر که داشتم از غم بسوختم هر بال و پر که داشتم از دم بسوختم از ناله هفت خیمه گردون شکافتم وز آه چار گوشه عالم بسوختم چندین هزار نافه مشک امید را بر مجمر نیاز به یک دم بسوختم بنگاه صبر و خرمن دل را به جملگی کردم به جهد با هم و در هم بسوختم هر جوهری که بود بر این سقف لاجورد از شعله های آه دمادم بسوختم گر چتر روز سوختم از دم عجب مدار منجوق صبح و پرچم شب هم بسوختم از تف دل شرار به صحرا چنان زدم کز دود مهره در سر ارقم بسوختم نیمی بسوختم دل خاقانی از عنا نیمی دگر که ماند به ماتم بسوختم دوش از بخار سینه بخوری بساختم بر خاک فیلسوف معظم بسوختم هر ساعت این خروش برآید مرا ز دل که ای عم بسوختم ز غم ای عم بسوختم