شمارهٔ ۱۶۵ - در ستایش موفق الدین عبد الغفار

ای نایب عیسی از دو مرجان وی کرده ز آتش آب حیوان ای زهر تو دستگیر تریاق وی درد تو پای مرد درمان از جام تو صاف نوش تر تیغ در دام تو صید خوارتر جان جزع تو به غمزه برده جان ها لعل تو به بوسه داده تاوان وصل تو به زیر پر سیمرغ پرورده به سایه سلیمان در عین قبول تو خرد را یک رنگ نموده کفر و ایمان از جور تو در میان عشاق برخاسته صورت گریبان گر فتنه نبایدت که خیزد طیره منشین و طره مفشان خاقانی را به کوی عشقت کاری است برون ز وصل و هجران راهی است ورا به کعبه مجد بی زحمت ناقه و بیابان ختم فضلا موفق الدین مقصود قران و صدر اقران عبد الغفار کآسمان را در ساحت قدر اوست جولان صدری که ز آفرینش او مستوجب آفرین شد ارکان از بخت جوان او کنم یاد چون دستن کشم به پیر دهقان