شمارهٔ ۱

بی طلب در نظر نیاید یار بی طرب برگ گل نماید خار هست مقصود ما ازین گفتار طلب ای عاشقان خوش رفتار طرب ای نیکوان شیرین کار بینواییم و از نوا فارغ دردمندیم و از دوا فارغ تا به کی خسته و ز شفا فارغ در جهان شاهدی و ما فارغ در قدح جرعه یی و ما هشیار یار ما دوست روی دشمن خوست سرو ما گلعذار سوسن بوست چون مراد دل از جهان همه اوست زین سپس دست ما و دامن دوست بعد ازین گوش ما و حلقه ی یار ما که در کیش یار قربانیم بری از جسم و فارغ از جانیم چون درین خاکدان به زندانیم خیز تا ز آب دیده بنشانم گرد این خاک توده ی غدار یکنفس گر خلاف نفس کنیم چون ملک شور در فلک فکنیم از عدم دم زنیم و دم نزنیم ترکتازی کنیم و بر شکنیم نفس زنگی مزاج را بازار بلبلان مطربان بستانند مطربان بلبلان مستانند بمی آنها که می پرستانند گر ترا از تو پاک بستانند دولت آن دولتست و کار آن کار خیز خواجو بعزم عالم جان رخش همت برون جهان ز جهان چون نهادی قدم درین میدان پای بر جای باش و سر گردان چون سکون و تحرک پرگار