شمارهٔ ۱۱۲

خ خواجوی کرمانی
0 Altın Yaprak
بی رخ حور بجنت نفسی نتوان بود بر سر آتش سوزنده بسی نتوان بود من نه آنم که بود بادگری پیوندم زانک هر لحظه گرفتار کسی نتوان بود با توام گرچه بگیسوی تو دستم نرسد با تو هر چند که بی دسترسی نتوان بود یکدمم مرغ دل از خال تو خالی نبود لیکن از شور شکر با مگسی نتوان بود تا بود یکنفس از همنفسی دور مباش گرچه بی همنفسی خود نفسی نتوان بود در چنین وقت که مرغان همه در پروازند بی پر و بال اسیر قفسی نتوان بود خیز خواجو سر آبی طلب و پای گلی که درین فصل کم از خار و خسی نتوان بود

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.