شمارهٔ ۱۱۳
خ خواجوی کرمانی
0
Altın Yaprak
چشمم چو نظر بر رخ یار اندازد
بر راه دلم ز غصه خار اندازد
بس گوهر ناسفته که هر نیم شبم
در پای دو دیده بر کنار اندازد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş