شمارهٔ ۱۱۳

دل من باز هوای سرکویی دارد میل خاطر دگر امروز بسویی دارد هیچ دارید خبر کان دل سرگشته ی من مدتی شد که وطن بر سر کویی دارد بگسست از من و در سلسله مویی پیوست که دل خلق جهان در خم مویی دارد ایکه از سنبل مشکین تو عنبر بوییست خنک آن باد که از زلف تو بویی دارد ما بیک کاسه چنین مست و خراب افتادیم حال آن مست چه باشد که سبویی دارد شاخ را بین که چه سرمست برون آمده است گوییا او هم ازین باده کدویی دارد ایکه گویی که مکن خوی بشاهد بازی هر کرا فرض کنی عادت و خویی دارد خیز چون پرده ز رخسار گل افکند صبا روی گل بین که نشان گل رویی دارد خوش بیا برطرف دیده ی خواجو بنشین همچو سروی که وطن بر لب جویی دارد