شمارهٔ ۱۲۸

باش تا روی تو خورشید جهانتاب شود بشکر خنده عقیقت شکر ناب شود باش تا شمع خیال تو بهنگام صبوح مجلس افروز سراپرده ی اصحاب شود باش تا آهوی شیر افکن روبه بازت همچو بخت من دلسوخته در خواب شود باش تا آب حیاتی که خضر تشنه ی اوست پیش سرچشمه ی نوشت ز حیا آب شود باش تا از شب مه پوش قمر فرسایت پرده ی ابر سیه مانع مهتاب شود باش تا هر نفس از نکهت انفاس نسیم حلقه ی زلف رسن تاب تو در تاب شود باش تا از هوس ابروی و چشمت پیوست زاهد گوشه نشین مست بمحراب شود باش تا بیرخ گلگون و تن سیمینت چشم صاحبنظران چشمه ی سیماب شود باش تا در هوس لعل لبت خواجو را درج خاطر همه پر لؤلؤی خوشاب شود