شمارهٔ ۱۴۸

گر یار یار باشدت ای یار غم مخور گنجت چو دست می دهد از مار غم مخور بر مقتضای قول حکیمان روزگار اندک بنوش باده و بسیار غم مخور دستار صوفیانه و دلق مرقعت گر رهن شد بخانه ی خمار غم مخور کارت چو شد ز دست و تو انکار می کنی اقرار کن برندی و زانکار غم مخور چون دوست در نظر بود از دشمنت چه غم چون گل بدست باشدت از خار غم مخور با طلعت حبیب چه اندیشه از رقیب چون یار حاضرست ز اغیار غم مخور گر درد دل دوا شود ایدوست شاد زی ور غمگسار غم بود ای یار غم مخور چون زر بدست نیست ز طرار غم مدار چون سر ز دست رفت ز دستار غم مخور خواجو مدام جرعه ی مستان عشق نوش وز اعتراض مردم هشیار غم مخور