شمارهٔ ۱۴۸

آن پریچهره که جور و ستم آیین دارد چه خطا رفت که ابروش دگر چین دارد نافه ی مشگ ز چین خیزد و آن ترک ختا ای بسا چین که در آن طره ی مشگین دارد دل غمگین مرا گرچه بتاراج ببرد شادمانم که وطن در دل غمگین دارد عجب از چشم کماندار تو دارم که مقیم مست خفتست و کمان بر سر بالین دارد ای خوشا آهوی چشمت که بهر گوشه که هست خوابگه برطرف لاله و نسرین دارد مرغ دل کز سر زلفت نشکیبد نفسی بازگویی هوس جنگل شاهین دارد گرچه فرهاد بتلخی ز جهان رفت ولیک همچنان شور شکر خنده ی شیرین دارد دل گمگشته ز چشم تو طلب می کردم کرد اشارت بسر زلف سیه کاین دارد خواجو از چشمه ی نوشت چو حکایت گوید همه گویند سخن بین که چه شیرین دارد