شمارهٔ ۱۴۹

چو مطربان سحر آهنگ زیر و بام کنند معاشران صبوحی هوای جام کنند بیک کرشمه مکافات شیخ و شاب دهند بنیم جرعه مراعات خاص و عام کنند مرا بحلقه ی رندان درآورید مگر بیک دو جام دگر کار من تمام کنند خوشا بوقت سحر شاهدان عربده جوی شراب بر کف و آغاز انتقام کنند اگر نماند بمیخانه باده ی صافی بگوی کز لب میگون دوست وام کنند برآید از دل تنگم نوای نغمه ی زیر چو بلبلان سحر خوان هوای بام کنند بیا که پیش رخت ذره وار سجده کنم چو آفتاب برآید مغان قیام کنند مرا ز مصطبه بیرون فکند پیر مغان که کنج میکده صاحبدلان مقام کنند چو بیتو خون دلست اینک می خورد خواجو چراش باده گساران شراب نام کنند